Traballos sobre Paranoid Park (III)

Nos seguintes enlaces podedes encontrar as reflexións dos alumnos do IES O Mosteirón, respondendo as cuestións que lles formula a súa profesora Ángeles Lesta sobre:

A ESCRITA

O RETRATO

Traballos sobre Paranoid Park (II)

A continuación, os alumnos do CPR Andaina respondendo, en inglés, a seguinte cuestión:

EN QUE NOTAMOS A SOIDADE DO PROTAGONISTA?

-       When he splits up with his girlfriend. He does it because he can not think in anything else than the accident. (Anxo B)

-       When he is in the beach or when he is walking through the corridor in slow motion. (Artur)

-       The main character, Alex, has a very different personality from the common boys in films. He is not happy, he just lives. It seems that he never cares about anything and that he just likes to do skating. Really inside he is looking for a way to understand everything around him. He is trying to forget and he is trying to move un but inside he feels guilty. (Sara)

-       When he is at home, in the way he talks to his family, as if they were unknown people. Also when he is with his girlfriend or when he goes to Paranoid Park alone. (Anxo G)

-       He almost never talks to anyone and when he breaks with hi girlfriend. I think that it is due to his feeling of guilty. (David)

Moitas gracias a todos pola vosa colaboración.

Traballos sobre Paranoid Park (I)

A continuación, os alumnos do CPR Andaina respondendo, en inglés, a seguinte cuestión:

QUE APORTA A ESTRUTURA TEMPORAL QUE USA A PELÍCULA?

-       It shows Alex’s chaotic and confusing feelings. (Anxo B)

-       Your idea about the story changes at the end of each scene. (Artur)

-       The director tries to explain the situation giving us just little information. I think he tries to let us imagine what the main character will do or if he is guilty of the crime. (Sara)

-       It’s not a story you can see and understand, it really makes you think about what you have seen. What would you do in Alex’s situation? Do you think he is guilty?, It’s a very strange story because of the way they tell it. (Sara)

-       We know better how Alex feels inside. When the film finishes you have to put together all the scenes. It makes people think about the film. (Hector)

-       This way of giving the details of the story slowly from past to present maintains the mystery and thrill atmosphere in the film. (Anxo G)

-       To create confusion to the spectators and to get more minutes of film from a poor plot. (David)

-       The director gets a feeling of confusion, makes people think about what happens and not just shows it. (Eduardo)

-       To show the main character’s chaotic and confusing life. (Samuel)

-       The film has a lot of silence scenes with spectacular sound, all this makes this movie hypnotic, especially because the movie has not scenes in chronological order. (Cheché)

-       The director wanted us to feel Alex’s emotions, his memories, his mind going back and forth… (Aitana)

Moitas gracias pola vosa colaboración.

Proxección de Paranoid Park

O 22 e 23 de abril proxectamos Paranoid Park de Gus Van Sant (2007).

Asistiran aos pases IES O Mosteirón, IES Adormideras,  IES Monelos, IES Isaac Díaz Pardo, CPR Esclavas, IES Salvador de Madariaga e CPR Andaina.

Traballos sobre Paranoid Park (VII)

Estas son as reflexións dos alumnos de Inglés do CPR Andaina sobre Paranoid Park. Moitas gracias pola vosa participación e a da vosa profesora Ester.

QUE APORTA A ESTRUTURA TEMPORAL QUE USA A PELÍCULA?

Iago 3º ESO. I think that the director fragmented the story to make it more chaotic than it is and to do the film more thrilling. Also I think that doing it the director made a more exceptional film because it’s not lineal.

Pablo 4º ESO. The plot of “Paranoid Park” changes as the different events take place. When you start to watch the film you think “this film is so funny, it’s about skate” but when you watch the jumps in time your mind starts to think in the hard life of the starring character and what he is thinking at the moment.

Miguel 4º ESO. It’s done to confuse the receptor and to give a dramatic view of the story.

Bea 4º ESO. It allows you understand better how Alex is in every moment.

Alejandra 4º ESO. In this way the director can transmit intense emotions. All the film is centred in Ale’s feelings because he is living a tense situation, so the sequence advances in the same way of his thoughts. The director achieves this frenetic movement in the time with the continuous flashbacks and flahs-forwards.

Jorge 4º ESO. It is a nice way to attract people and to do something original which contrasts with the general line of films.

Ávaro 4º ESO. I think that the director wants to transmit one message: “What would you do in Alex’s position?”.

Xose 4 ESO. I think that the director tried to do a different thing, but not only by the chaotic story. As well the way of making the scenes. For me it is the most interesting in the film. The different way of zooming the scenes in my opinion is awesome. For me the story is not confusing, when you watch the film you can connect all the different parts like in a puzzle. It is an interesting approach. The best is not the story, as it is very common in films, it is the way how they explain the story.

EN QUE NOTAMOS A SOIDADE DO PROTAGONISTA?

Dani 3º ESO. This loneliness was much related to the accident because it happened accidentally but it was terrible.

Miguel 4º ESO. I appreciate this loneliness when he walks through the corridor so slowly and he seems really tall and when he is making “mum and dad’s things” with his girlfriend: he seems really passive, as he didn’t feel any sensation.

Bea 4º ESO. You can appreciate it because he is alone most part of the time. Even when he is with his girlfriend, it’s as he is in his own world. He doesn’t listen what other people tells him.

Alejandra 4º ESO. I appreciate this loneliness feeling throughout all the filme because there are many scenes where he appears alone like when he writes in his notebook the night of the accident both in his bedroom and in the bank of the park near the river.

Álvaro 4º ESO. He never speaks about his sensations.

Rosalía 4º ESO. Alex, even before having the problem, always walks alone.

OPINIÓNS SOBRE O FINAL. POSIBLES FINAIS PARA A HISTORIA DE ALEX.

Dani 3º ESO. The ending is open so we don’t know if it would be tragic or happy, although the full story was tragic and sad.

Pablo 4º ESO. I think it is too much abstract, too much opened, with an inconclusive ending and a lot of possible ways to take. I prefer a film where the limits are clear but at the end those limits that were clear change suddenly to give you another point of view.

Bea 4º ESO. An story like this one won’t ever have a happy ending because he committed a murder and even if the police doesn’t catch him, he will always have this chaotic and confusing feeling.

Antonio 4º ESO. All along the film he writes what he does in a diary, like his friend told him. He is not telling us, he is telling his friend the entire story and that’s why he feels bad. At the end, he burns all his notes, all the diary. It’s a representation, as if he took bad feeling and started a new like.

Cuestións sobre Million Dollar Baby: movementos de cámara

Clint Eastwood traballa os movementos de cámara principalmente como motor e vehículo da emoción, como xeradores dunha maior identificación do espectador cos personaxes ou como intensificadores da emoción dos personaxes.

En moi poucas ocasións realiza os movementos cámara ao ombro e en moitos casos opta polos travellings ou o desprazamento sobre pequenas grúas. Especialmente relevantes polo seu carácter emocional son os travellings de avance cara aos personaxes.

Sería interesante comparar o uso dos movementos de cámara en Million Dollar Baby coa utilización deste recurso en Paranoid Park e La escurridiza.

Traballos sobre Paranoid Park (VI)

Diferenzas entre escribir e contar as emocións.

“…Cando escribimos as nosas emocións, xa sexa como desafogo ou, como no
caso do protagonista, como confesión, levamos a cabo unha serie de
meditacións que nacen do diálogo cun mesmo. É un proceso de introspección
que nos axuda a descubrir en nós sensacións e pensamentos dos que ás veces
non é doado falar. Cando algo nos preocupa e nos atormenta, nace en nós a
inevitable necesidade de contalo, de desafogar e poñer en orde cada un dos
nosos pensamentos, que se amontonan tumultuosamente na nosa cabeza. Non
obstante, ás veces resulta difícil expresar oralmente todas estas emocións e
é necesario poñer por escrito cada unha delas, como método de purificación
ante o desasosego que as máis das veces provocan en nós…” (Cristina Sambad)
“…Escribir é un modo moito máis privado, ao que é máis fácil de acceder, sen
medo a que alguén te reprima ou simplemente te escoite…” (Javier Fariñas)
“…Eu creo que as emocións e os sentimentos son un tema moi complexo, onde a
descripción é, ás veces, inservible para expresalos de maneira correcta… El
non sabe como contar o acontecido, séntese mal e está agochado no seu
rostro… Refúxiase, escribindo os seus sentimentos nun papel…” (Alex Sánchez)
“…Escribir non é como falar e moito menos cando se quere falar de
sentimentos. A diferenta é que falar dos sentimentos dun mesmo con alguén é
máis <efectivo> que plasmalos en papel. Cando se contan de maneira oral
podemos obter unha resposta ou a axuda que necesitamos…” (Sara Conde)
“…No meu caso é máis fácil que me exprese emocionalmente falando que por
escrito, xa que por escrito as cousas parécenme máis absurdas, máis
sinxelas, cunha apariencia enganosa…” (Adrián Fernández)

Traballos sobre Paranoid Park (V)

Visión da adolescencia.

“…O director aporta na película unha visión moi crítica dos adolescentes
americanos, caracterizados no film pola irresponsabilidade, a falta de
madurez e seriedade e a ausencia total de sensibilidade e pudor ante feitos
tráxicos como a morte do garda de seguridade arroiado polo ferrocarril
(recordemos a escena na que o policía ensínalles aos skaters as
horripilantes fotografías do suceso, mentres eles amenizan o momento con
todo tipo de burlas, bromas e faltas de respecto ao inspector) Ademais,
preséntanse caracteres prototípicos, pero de todo reais e totalmente acordes
á realidade actual. A indiferencia ante momentos decisivos da vida (a escena
na que a moza, tras manter a súa primeira relación sexual, chama de
inmediato á amiga para contarllo) e ante problemas, algúns cotiás e outros
non tanto, reflicte nestes adolescentes a sensación de que xa nada os
conmociona…” (Cristina Sambad)
“…Nesta película, os adolescentes quedan calificados de pequenos proxectos
de persoas que teñen máis desenvolvida a parte pesimista e delictiva que a
responsable, plasmado visiblemente no comentario <é igual como de mala fose
a túa vida, á destes tíos de seguro foi peor>…” (Javier Fariñas)
“…Estes adolescentes viven nun mundo sen presión de ningún tipo, onde
intentan disfrutar en cada momento…Podemos recoñecelos como adolescentes
desatendidos que buscan a súa propia familia ficticia…” (Alex Sánchez)
“…Neste film vese aos adolescentes como uns rebeldes, con sentimentos moi
aflorados, inimigos da policía… É unha visión acertada…” (Sara Conde)
“…A película amósanos unha visión que me parece enganosa, xa que os amosa
moi planos (caso de Alex) ou moi extrovertidos e idiotas (como a moza de
Alex) e en realidade os adolescentes son todo o contrario, son pequenos
homes e mulleres que expresan emocións ata pola máis mínima parte do seu
Corpo…” (Adrián Fernández)

Traballos sobre Paranoid Park (IV)

Como cres que é Alex?

“…Alex, o protagonista, é un adolescente apático e illado, caracterizado
pola interiorización constante das súas emocións…” (Cristina Sambad)
“…Alex, un neno aparentemente asocial, busca a soidade para poder pensar con
tranquilidade e escribir no seu caderno. Ten unha relación moi superficial
co resto dos seus familiares e amigos, o que o leva a frecuentar Paranoid
Park, onde coñece a un grupo de xente marxinal…” (Javier Fariñas)
“…O protagonista, ao longo do film, permanece nunha clara situación de
soidade. Os seus pais non amosan agarimo cara el… O rapaz non fala moito, é
moi tímido e máis desde que ocorreu o accidente. Moitos pensan que fixo mal
en non contalo, pero, realmente tiña alguén de tanta confianza como para
falar do tema?…”  (Alex Sánchez)
“…O que me pregunto é se Alex se converteu en solitario tralo accidente ou
se xa viña de antes esa soidade…” (Adrián Fernández)

Traballos sobre Paranoid Park (III)

Cal é o papel da música?

“…A música adáptase a cada un dos problemas plantexados. Mentres que as
melodías lentas dan un carácter ralentizador nas escenas nas que se nos
achega a realidade do protagonista, unha música de carácter máis dramático e
agresivo acompaña aquelas nas que se presentan os problemas principais…”
(Cristina Sambad)
“…A música, xunto co tempo, ambientan a película dándolle un ton dramático e
sensible, á par de inquietante…” (Javier Fariñas)
“…A música representa os estados de ánimo do protagonista…” (Alex Sánchez)
“…A música é variada: dende música clásica nos momentos culminantes ata rap
americano e música francesa…” (Sara Conde)
“…Para min a música é clave na película para transmitirnos nuns casos o
mundo no que está metido Alex, ese mundo que <nos come o coco> cando sabemos
que fixemos algo malo…” (Adrián Fernández)